„Црквата и Јудаизмот“. Кога прво ја видов темата прво се прашав - што има толку многу да се дискутира за ова. Се надевам само дека нема главна тема да бидат светските заговори и масоните .

Ама веднаш потоа ми текна едно интересно прашање - односот на Јудаистите кон Црковната историја и конкретно кон онаа историја опишана во Светото писмо на Новиот завет. Нели пред некоја година дури и Мел Гибсон го натераа реченицата на првосвештеникот „Неговата крв нека падне врз нас и врз нашите деца“ - да ја остави непреведена во неговиот филм „Страданија“ (примериот со мел Гибсон не е ни првиот ни последниот, ама на него прво се сетив). Изговорот е - антисемитизам! Добро, една работа стварно ме копка - каде е границата тогаш помеѓу Христијанството и антисемитизмот? Некако излегува дека од оваа перспектива христијанство само по себе е поприлично „антисемитистичко“. И сега, современото демократско општество, кое гледа на сите како така да им ги задоволи правата - се соочува со поразителната „вистина“: дека цели два милениуми се изградувало на „антисемитистички“ и „дискриминаторски“ основи. Не знам, ама некако не ми штима целава прикаска...