Секогаш ме чудела силата со која човекот „крева рака на себе”. Не, никако не го сметам самоубиството за херојство, туку не ми е разбирлива таа безумна одлучност. Мислам дека самоубиството не е пројава на сила на човечката личност, туку дека тоа се извршува со нечовечка сила, која „му помага” на човекот да го изврши тој страшен и тежок чин. Самоубиецот е демоноопседнат. Тој е преземен од темнината што го опфатила и ја изгубил слободата. Исто така, самоубиството е и пројавување на малодушност, откажување да се покаже духовна сила и да се издржи искушението, тое е предавство на животот и неговиот Творец.

„За се е Божја волја!
Од своја страна направи се што можеш и надевај се во Господа и Он ќе уреди се како што треба бидејќи ништо не се случува во светот без Негова премудра промисла.„

САМОУБИСТВОТО Е НАЈТЕШКО УБИСТВО! Прекршување е на Божјите заповеди што значи дека самоубиецот грешен преминува.

СОВЕТ: Доколку некому му паѓаат на памет суицидни мисли мој совет е „ОД СВОЈА СТРАНА НАПРАВИ СЕ ШТО МОЖЕШ (да се издржи да не се реализираат) И НАДЕВАЈ СЕ НА ГОСПОДА„. Помошта секако ќе дојде и ќе се најде.

Нема безизлезни состојби и ситуации, особено за човек кој е вистински верник.

Колебливите во верата нека се молат на Бога да најде начин како да им ја зацврсти верата. Тој е премудар и најдобро не познава секој од нас поединечно така да не се ни сомневам дека ќе го пронајде најдобриот начин да ни помогне. Целата вселена ќе се помести и ќе се исполни нашата молитва.